EM

Fot. EM Nie przyszło mi walczyć na polu bitwy za ojczyznę. Nie przelałam swojej krwi w imię własnych wartości. Nie jestem wojowniczką. Nie wykrzykuję głośno haseł politycznych. Nie jestem uczestniczką marszy, ani protestów.

Jeżeli kiedykolwiek przemknęła ci przez głowę myśl, że wojna to tylko gniew, krew, ofiary i brudny interes to słusznie. Wielu z nas nie dostrzega znaczenia słów: walka o pokój. Wielu nie traci czasu by pomyśleć nad znaczeniem wybuchu konfliktu zbrojnego. Nie rozważamy nad tym co kryło się w głowach wielkich przywódców wojsk. Nie trudzimy się by choć przez chwilę poczuć się jak młody powstaniec, którego skóra na dłoniach ledwo co przetarła się od pracy, a już ubrudzona jest we krwi. Książka Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak „Ty jesteś moje imię” porusza trudny temat, jakim jest miłość w czasach wojny. Bazuje na podstawie biografii i twórczości poety Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, aby przedstawić swoim czytelnikom nie tylko postać odważnego, młodego człowieka, ale i historię ludzi, których życie zdominowała okupacja. Autorka wprowadza do świata, w którym nie ma gwarancji na bezpieczeństwo, pewności, że będzie dobrze, nadziei, że będzie lepiej. Mimo to, wśród tak dramatycznej scene...

Fot. EM I będzie kontrowersyjnie i będzie sprzecznie. I niewątpliwie ten tekst pozostawi po sobie kilka niedomówień i kłębiących się myśli. Ale to dobrze. Skoro na temat rzucamy sex*, a więc kobietę i mężczyznę, to domysły i komplikacje wbijają nam się do głowy odruchowo.

Fot. EM

Fot. EM        Nawet w tych koszmarnych ciemnościach nie odczuwała strachu. Ciemna głębia na próżno próbowała ją przerazić. Stała wyprostowana, ramiona wsparła na piersiach. Rozglądała się przelotnie badając przestrzeń w jakiej się znajduje. Jej wzrok sięgał długości palców u rąk i bezlitośnie ginął w mroku. Straciła poczucie czasu. Nie pamiętała już kiedy i jak się tu znalazła. Wiedziała, że jedyne co powinna robić, to czekać. -Jaki ma pani bagaż? – zadźwięczał donośny głos. -Słucham? Kobieta uniosła z zaciekawieniem brwi. Przymrużyła oczy i próbowała dostrzec zarys postaci, która się do niej zwróciła. -Jaki ma pani bagaż? Ukazał się niespodziewanie, niedaleko miejsca, w którym się znajdowała. Był to starszy mężczyzna. Na jego głowie spoczywał okrągły kapelusz, a na twarzy o widoczność konkurowały ze sobą zmarszczki i siwa broda. Wbił wzrok w kobietę i oczekiwał odpowiedzi. -Czterdziestopięcioletni – odparła. -Oho, słabiutko – prychnął. Ko...